 |
01 2011
Odensehuis Denemarken op bezoek
Begin september verwelkomde het Odensehuis een groep van veertien Denen van het advies- en contactcentrum voor mensen met dementie en hun naasten uit Odense, Denemarken. De groep, bestaande uit een delegatie van bestuur, staf, vaste bezoekers en vrijwilligers van ons voorbeeldcentrum, bracht ons een tegenbezoek nadat we er zelf in september 2010 waren geweest tijdens hun tienjarig jubileum.
Een dinsdagochtend was in het Odensehuis gereserveerd om de gasten te ontvangen en hen een indruk te geven van het reilen en zeilen. De bezoekers werden rondgeleid door de participanten of hielpen mee boodschappen halen, werden uitgenodigd mee te doen in het programma (er was onder andere een viltworkshop aan de gang) of kozen voor een bijeenkomst waarin ervaringen werden uitgewisseld. Er viel veel bij te praten en van elkaar te leren. Wat de Denen zo verbaasde was, dat er meer dan bij hen, een groot-gezins-achtige situatie is gecreëerd in Amsterdam, waar de participanten hele dagdelen met elkaar doorbrengen. In Odense maakt men, meer dan bij ons, gebruik van andere locaties en zijn er meer subgroepjes met specifieke activiteiten en aandachtsgebieden op specifieke uren. Zo is er een groep die voorlichtingsactiviteiten geeft en daarmee ook inkomsten binnen haalt voor het inloophuis. Ook is er een groep van (echt)paren waarvan de een dementie heeft en de ander voor/hem haar zorgt. Samen vormen ze een praat/werkgroep die samen uitzoekt hoe ze elkaar beter leren begrijpen om samen de uitdagingen van de ziekte aan te gaan.
In Denemarken, onder de bezielende leiding van Ula, de coördinator, willen ze als centrum vooral innovatief bezig zijn, ideeën uitwerken om dementie zo leefbaar mogelijk te maken. Eén van hen, een zeer gedreven man met de diagnose Alzheimer, gaf daar de volgende middag - in het bijzijn van een groep genodigden - een zeer inspirerende lezing over. Blijven leren kan, ook als je dementie hebt, was zijn betoog. Soms moet je daarbij andere vormen van leren aanspreken en goed begrijpen welke vorm van leren je partner nodig heeft om zo zelfstandig mogelijk te blijven. Sommigen leren door zelf te doen, anderen door vooral het voor zich te zien of uitleg te krijgen. Het is belangrijk om dat van elkaar te weten en je soms aan te passen aan de leerstijl van de ander, zeker als er door dementie cognitieve functies zijn uitgevallen. Maar dat is geen reden om passief te worden en het leren op te geven.
Behalve aan het Odensehuis bracht het gezelschap ook een bezoek aan het verpleeghuis Hogewijck in Weesp en nam men de gelegenheid te baat ook enkele toeristische attracties in Amsterdam aan te doen en even te shoppen. |
