29 2010
Bezoek aan Odense; 'Dat doen we nog een keertje over'
Eind september jl. zijn de coördinatoren en participanten op bezoek geweest bij het centrum met de moeilijke naam: Radgivnings - og kontaktcentret for demensramte og parorende in Odense, Denemarken. Wat heeft het Odensehuis Amsterdam geleerd van deze reis?
• Het aanbrengen van enige structuur in het weekprogramma blijkt belangrijk voor de mensen met dementie. Dat is niet alleen een ervaring van het Odensehuis in Amsterdam, maar ook van het centrum in Denemarken. Momenten inbouwen om activiteiten te evalueren, hoort hier ook bij.
• Het centrum in Odense loopt voor, wat betreft het gebruiken van kennis en ervaring van mensen met dementie in de training en voorlichting aan groepen studenten, verzorgenden et cetera.  Van de opbrengsten van deze trainingen financiert het centrum in Odense andere projecten. De voorlichting in Odense wordt gedaan door jong dementerenden onder leiding van onder andere de coördinator Ulla. Het schrijven van teksten voor de website en de nieuwsbrief wordt in Odense door de participanten zelf gedaan, onder begeleiding van een journalist. Anders dan in Nederland wordt van professionals verwacht dat zij hun kennis ook vrijwillig inzetten. Dat helpt. Op deze wijze heeft het centrum in Odense een boekje samengesteld voor mensen met dementie door mensen met dementie alsook een gedichtenbundel. Met de opbrengst van deze ‘producten’ kunnen weer andere projecten gefinancierd worden.
• In het advies- en contactcentrum in Denemarken is de coördinator – Ulla - de centrale figuur. Zij heeft de beschikking over een groep van zo’n 50 vrijwilligers. Daarnaast worden specialisten ingehuurd voor bepaalde activiteiten en is er veel samenwerking met kerk en andere instellingen. Hierdoor is het mogelijk gebruik te maken van ruimtes buiten het centrum. Het bezoekersaantal ligt nog wel wat hoger dan in het Odensehuis in Amsterdam. Maar zij bestaan dan ook al tien jaar en hebben inmiddels een goede reputatie opgebouwd. Ook mensen van buiten de stad komen naar het centrum. Waarom er nog geen tweede centrum in Denemarken is geopend, is echter niet duidelijk geworden.
De participantengroep heeft een dagboek bijgehouden van het bezoek. Hieronder enkele tekstfragmenten uit dit dagboek.
‘Bij Kolding gaan we de brug over naar het eiland Funen. Het eiland waar de stad Odense op ligt. We arriveren om 19.25 uur voor ons Comfort Hotel Windsor. Na wat geschuif en verhuizingen heeft iedereen een kamer die bevalt. Trees en Jaa p zijn zeer tevreden met hun suite op de derde etage, de rest zit naar tevredenheid op de tweede. Om 20.10 uur gaan we dineren bij het gelieerde hotel op de hoek. Heerlijk gegeten. Het was een buffet, dus men kon nemen wat men graag wilde. Velen deden zich tegoed aan de heerlijke chocoladetaart! Ook hoorden we dat Odense uitgesproken wordt als “Oense”. Kennelijk wordt de ‘nd’ tussen twee klinkers niet uitgesproken in het plaatselijke dialect. Na het eten zijn de meesten naar hun kamer gegaan. De ‘diehards’ waaronder Johan, Thomas en Anneke hebben nog een wandeling naar de rivier gemaakt.’
‘Om een uur of tien liepen we met Manja, Johan, Ab en Edith naar een schilderachtig wijkje waar het huis van H.C. Andersen stond. Er was ook een souvenirwinkeltje met heel veel trollen, maar het poppetje dat Anneke zocht was daar niet bij. Op het marktpleintje, daar vlakbij gelegen, hebben we even op een bankje gezeten en genoten van de rust en de zon.’
‘Om 14.30 uur gingen we met de bus naar het congrescentrum, waar lezingen gehouden werden over dementie en hoe daarmee om te gaan. Goedkeurend gemompel volgde toen wij met onze professionele film op de proppen kwamen. Daarna liet Bep een powerpointpresentatie zien om een indruk te geven van het Amsterdamse Odensehuis. De middag werd afgesloten met een optreden van het koor van het Deense contact en het informatiecentrum voor Dementie met een begeleidster van het conservatorium. In Denemarken zijn volwassenen verplicht om zijn of haar beroep ook vrijwillig in te zetten. Dit maakt dat men in het centrum vrij gemakkelijk beroepskrachten kan inzetten voor het centrum.’
‘We gaan op bezoek bij het Odensehuis in Denemarken, ons grote voorbeeld, op uitnodiging van de participanten aldaar van 9.30 tot 12 uur. De bus haalde ons op om 9.15 uur en we worden ontvangen door Ulla, de coördinator van het huis en een participant, Grethe. De naam van het centrum is een hele lange, maar het staat in de buurt bekend als ‘the center’ of ’Ülla house’. De ruimte is heel gezellig en functioneel ingericht. Een gemeenschapsruimte, keuken, zitkamer, kantoorhoek, garderobehoek. Er is ook een tuin met een klein tuinhuisje voor mensen die zich even terug willen trekken. Het huis wordt dan gerund door vrijwilligers waar er wel 50 van zijn. Het huis is open van 10.00 tot circa 16.00 uur. Er is een vast programma met de verschillende activiteiten over de week verdeeld, zoals biljarten, poolen, bewegen, schilderen en verschillende buitenactiviteiten. Grethe is een dementerende, zo te horen in het beginstadium, en tegelijkertijd vrijwilliger. Zij vertelt met enthousiasme over haar functioneren in het huis. Verder is er Lars, hij is een pastor, die samen met een groep jonge dementerenden bij elkaar komt in zijn kerk en geregeld hun problemen met hen bespreekt en met dezelfde groep ook informatie uitdraagt. Kurt is een vrijwilliger met een demente vrouw die van alles kan en ook fotografeert. Karen is de vierde van het ontvangstcomité. Zij houdt zich bezig met onder andere beweging en aquarelleren.’
‘Voordat we ons vanavond in het feestgedruis gaan begeven, willen we Bep en Johan bedanken. Zij hebben op onnavolgbare wijze onze groep, bestaande uit deelnemers met hun eigen willetjes en wensen, harmonieus op één lijn weten te krijgen. ‘Dank je wel allemaal voor deze schitterende week (Doen we nog eens over hé?).’
Wil je het hele verslag lezen; klik dan hier |
